Belastingvoordeel op z’n Portugees

Eind jaren negentig wilde niemand de auto van Arno Claessen hebben. Zijn witte Porsche 944 Turbo was in prima staat, maar als boodschappenauto niet echt praktisch en vooral heel erg duur. De auto aan een particulier verkopen, wilde maar niet lukken en inruilen was niet bespreekbaar. Alleen een garage in Almelo had interesse in zijn 944, tenminste als Arno een toen vier jaar oude Mini kocht. Sindsdien is Arno Mini-fan.

Door Jan-Erik Plettenburg
Zo op het eerste gezicht is het een ‘gewone’ Mini Estate, maar wacht eens even: de Engelsen maakten de Estate toch met twee achterdeurtjes? En wat doet die ‘I’ op de grille? De voorstoelen zijn ook anders, ze lijken wel op het meubilair uit de Clubman. En dan de opdruk ‘Covina Rochedo’ in de hoeken van de ruiten; dit moet een Portugese Mini zijn, een IMA om precies te zijn, waarbij de letters staan voor Industria de Montagem de Automoveis. IMA assembleerde modellen van Austin, Morris en Land Rover. Belastingtechnisch waren stationcars in Portugal in het voordeel ten opzichte van personenwagens en dat bracht IMA op het idee om de Mini Van te verbouwen: de zijkanten kregen net als de portieren schuifruiten, achter de voorstoelen werd een bank geplaatst en de dubbele achterdeurtjes moesten wijken voor een veel praktische naar boven scharnierende achterklep. Er zijn zelfs versies met een extra brede bank, zodat je met z’n drieën achterin kunt zitten. De ruimte komt van de opgeofferde opbergvakken onder de zijruiten. De IMA Mini Estate werd geproduceerd van 1975 tot 1980; aantallen zijn niet bekend.
 
Vergiet
De reden voor Arno Claessen uit Delden om er een Mini erbij te kopen was een simpele. De Mini Cooper waar hij zijn Porsche op ingeruild had, was eigenlijk wat aan de kleine kant voor het gezin dat inmiddels twee kinderen telde. De Mini Van die hij inmiddels had gerestaureerd, was per definitie ongeschikt als gezinsauto, dus vond Arno dat de aanschaf van een Mini Estate voor de hand lag. Een kennis zag deze Mini in 2013 op internet te koop staan. Het was een project: de auto was gedeeltelijk gedemonteerd en stond al veertien jaar op betere tijden te wachten. De auto was in 1999 vanuit Portugal naar Nederland gehaald, maar had nog geen Nederlands kenteken. Arno Claessen reed na de aanschaf voor de zekerheid gelijk door naar de RDW, om zekerheid te krijgen over het verkrijgen van een kenteken, want de Mini had geen van fabriekswege ingeslagen chassisnummer. Het kostte enige hoofdbrekens; dit model stond niet in de computer, maar omdat Portugal onderdeel uitmaakt van de Europese Unie kreeg de Mini een chassisnummer van de RDW, keurig ingegraveerd op de dwarsbalk onder de bijrijderstoel en daarmee ook een Nederlands kenteken. Het werk aan de auto kon beginnen en dat viel nogal tegen. Na volledige demontage en stralen, had de koets nog het meeste weg van een vergiet. Na heel wat uren laswerk, uitgevoerd door een professioneel restauratiebedrijf, begon het er weer op te lijken. De subframes voor en achter werden vervangen, motor en versnellingsbak gereviseerd en alles dat behoort te glimmen is nieuw.
 
Gevoel
De Mini Ima was net klaar toen er rook onder het dashboard vandaan kwam. De schade bleef gelukkig beperkt tot een paar gesmolten stroomdraden, maar de schrik zat er goed in. De oorzaak heeft hij niet kunnen achterhalen. Het voorval draagt er aan bij dat Arno nog niet overtuigd is dat alles heel blijft na de restauratie. Wel vindt hij dat de Estate door zijn langere wielbasis comfortabeler is dan de Mini Cooper, maar het blije Mini-gevoel heeft hij nog niet. Voorlopig neemt hij geen Mini’s meer onderhanden. Vervelen hoeft hij zich niet: hij helpt zijn zwager met de restauratie van een Volkswagen T2. Bovendien is hij voorzitter van de Mini Owners Club Twente, eind vorige eeuw ontstaan uit onvrede met het beleid van de Mini Seven Club, waarvan de evenementen destijds steevast in het westen van het land gehouden werden. Dat betekende voor de oosterlingen altijd een heel eind rijden. Tegenwoordig is de verstandhouding prima. De regionale afdeling is inmiddels aardig geslonken van zo’n honderd tot nog maar vijfentwintig leden. Arno constateert dat de Mini steeds vaker als tweede auto dient en niet meer zoals in de begintijd van de club als dagelijks vervoer. De tijd dat je als beginnend automobilist voor weinig een ‘echte’ Mini kon kopen, is geweest.

Concour
Op de Vredestein taxatiedag bij Kuipers Banden in Goor bleek dat Arno topwerk heeft geleverd. Zijn Mini Ima Estate is nagenoeg in nieuwstaat. Dat niet alles helemaal origineel is, is voor puristen wellicht een gruwel, maar een taxateur is geen jurylid van een concours d’ élégance. Die zou vooral vallen over de grille die niet bij dit model hoort. Ook de kleur is een andere dan waarmee de auto destijds de fabriek in Portugal verliet. Volgens Vredestein-taxateur Huib Adolfs heeft deze perfect gerestaureerde Mini Ima Estate een waarde van € 25.000,-. Een mooie waarde voor een mooie en bijzondere Mini.