De Geisha fluistert

Door Albert Mensinga

Op een bedrijventerrein in Soest huist Tachyon; drie firma’s ingepakt in een forse doos. Voor de iets later ingeschakelde lezer: vanaf 2019 in Eemnes. Tachyon staat voor motorsport op het allerhoogste niveau, maar dat wil niet zeggen dat het onbereikbaar is. Integendeel zelfs. Ik ken eigenaar Maarten Buitenhuis een jaartje of twaalf en eigenlijk alleen met een schroevendraaier in de hand en voorovergebogen in een motorruimte. Wat doet en wil Maarten? Waar staat Tachyon voor en wat heeft een werkelijk subliem rijdende Mitsubishi Evo 6 hiermee te maken? “Ons café is het centrale punt waar alles om draait: hier delen we lief en leed en doen we zaken.”

BODY – Eerst de Evo. We begonnen de dag met een interview met Maarten en workshop manager Donald Bramer – wat ter sprake kwam later meer - tot een gezellig clubje bejaarde maar zeker niet bedaagde ‘Autorensportvrienden’ het café innamen voor hun kwartaalvergadering. Voorzitter Ben Huisman gaf me zijn kaartje: de NAV kende ik wel. We bellen nog. Donald verlaat het gesprek en Maarten geeft me de uiterst modale sleutels van zijn daily Mitsubishi Lancer. Tussen de (ex-Joep Westerveld) Marcos 1800 GT van Malte Müller-Wrede, de fris geprepareerde Morgan 4/4 van Maarten van Lith en de ultracoole Ford Galaxie 500 van Michiel Campagne staat een zwarte Lancer geparkeerd, volkomen in lijn met de uitstraling van de aangeboden contactsleutels. Natuurlijk zie ik een vleugel van Bijbelse proporties, schijnen er moddervette Brembo’s door de fraaie OZ-velgen en straalt de ‘stance’ een partij ingehouden energie uit die mij, gevoed met wat ik van een Evo weet, alleen maar intimideren. Typisch zo’n auto met zoveel understatement dat je het alleen gelooft als je het hebt kunnen ondergaan. Daar gaan we dan. De Evo van Maarten met de gouden handjes, geduld en precisie kan niet tegenvallen.

Colt!
Deur open. Gezellige blauwige stof op de stoelen, typisch jaren negentig plastic zoals ik het van mijn Civic EG herken. Overigens een autootje waarin ik zestien jaar reed en waarvan ik vooral heel eerbiedig werd van de ongehoorde Japanse techniek. Stap gerust over de vooroordelen heen en kijk eens goed: wat nou afstandelijke Mitsubishi? Ik zit, sla de tweeliter aan, zet de pook in R, weet dat er 330 pk en een hemelbestormende hoeveelheid koppel onder m’n rechtervoet zit en rol de Lancer alsof het een Colt is achteruit tussen het strak geparkeerde spul door. Als dat geen uitnodiging is? Behaaglijk brommend karren we de Zuidergracht af. Een huisvrouw kan de was doen, en die huisvrouw ben ik. Want: nul circuit-ervaring en al helemaal geen benul van ‘drifting’, want daar schijnt dit speeltje voor gemaakt te zijn. Nu ja, rally is wel weer helemaal mijn ding. Van een beetje onregelmatige ondergrond word ik blij. Maar zover is het nog niet. Het asfalt ‘Soest uit’ is zo glad als een babybil.

Fluweelzacht en grenzeloos
Wacht even: hoort een auto van dit kaliber niet kneiterhard geveerd te zijn? Wat ik voel is een rit als op kussens, maar voor de gevoelige chauffeur – als ik mijn zintuigen niet aansluitend op een auto krijg, vind ik er niets aan – geeft de combinatie van ophanging, afdemping en stuur een oceaan aan info door. Om in muziektermen te spreken: aan fortissimo doet deze Evo niet, het is mezzo piano wat de klok slaat. In gewone mensen taal: de feedback is nogal delicaat. Maarten onderstreept dat door uit te leggen dat de gebruikte Proflex-demping, destijds door Bob de Jong afgesteld en tot nu toe zonder aanpassing, nog steeds perfect voldoet. En niet zonder reden: “Dit was destijds het beste dat er te koop was en sterker nog: het was zo goed dat het in de racerij verboden werd!”, aldus Maarten. Het is te bizar voor woorden: de Evo voelt als een Mercedes. En dat zeg ik als regelmatig testrijder van nieuwe auto’s van Mercedes Nederland. De goedmoedigheid waarmee we Soest uit rijden kan eigenlijk helemaal niet.

Wat een balans…
Voor de oplettende rijder is er dus iets heel anders aan de hand. Net onder de oppervlakte, eigenlijk onder de vingertoppen en andere plekken waar de zintuigen aangesproken worden, bevindt zich de rijkdom aan informatie, het ‘talkative’ gedeelte, waar wel meer Japanse sportauto’s zo uniek in uitblinken. Net als de Supra, NSX, S2000 en Skyline heeft ook deze Mitsubishi de bijzonder aangename eigenschap om bij lage belasting niet te koketteren met het ingehouden potentieel en bij een vlammende actie telkens weer je limieten te verschuiven. Waar een Italiaanse auto op truttentempo nukkig kan overkomen, een Duitser vaak ronduit saai is en een Brit radeloos blijft, stuurt mijn Japanner voor vandaag zo sympathiek dat ik bijna geen gas wil geven. Maar dat kan natuurlijk niet…
 
…en Maarten laat het ook niet gebeuren. “Schakel eens terug en geef nu eens volgas.” Vanaf 2500 toeren geeft God ons een duwtje en in no-time is het showtime. Met een korte tik van de linkervoet rijden we weer volkomen legaal over ’s Heeren Wegen. De vierwielaandrijving testen we op diverse ondergronden en de Jap weigert een krimp te geven. Ik raak per strekkende kilometer meer verslaafd aan de dociele feedback en geniet van de ongelofelijke stopkracht van de gretig accelereerde rijmachine. Hoe heftig ook, op deze droge ochtend blijf ik ver verwijderd van de beperkingen van de Evo. Ook al neem ik een haakse bocht met 70, versnel ik op een rotonde of respecteer de toerenteller die pas na de 7000 in het rood gaat, er komt geen situatie ook maar in de buurt van wat er mag en kan.
 
Een ding is zeker: deze auto is niet voor iedereen. De overmoedigen zullen vroeg of laat de rekening betalen en ik kan me voorstellen dat de minder gretigen de aangeboden grenzen van deze auto echt veel te ver vinden gaan. Na een korte zoek & vind-actie was de Evo ook voor Maarten even wennen, terwijl die toch al een paar jaartjes met brute Can Am’s, venijnig Groep C, mollig NK GTHT spul en ruig rallywerk rondrijdt. Een mooie brug naar Tachyon Motorsport, en de andere twee bedrijfstakken Tachyon Engineering en Hydrotest (www.hydrotest.nl): wat er gebeurt!

Tachyon Motorsport en meer
Vijftien jaar geleden startte Maarten samen met onze vaderlandse historische racelegende Michiel Campagne de motorsporttak van Tachyon. Sinds 2010 aangevuld met een stuk business-to-business erbij: assemblage en engineering van turbotechniek en vanaf 2014 met dubbelwandige dieselleidingen voor scheepsmotoren en -aggregaten. Het autosportgebeuren werd daardoor een stuk teruggetuned. Ik liep weleens de werkplaats binnen en genoot van de aanwezige kanonnen uit de Dutch Supercar Challenge, de machtige McLaren M8F en de opbouw van de Chevrolet Corvette Grand Sport; het crèmekleurige circuitbeest die Michiel samen met Allard Kalff en Jan Lammers reed en de blauwe voor de Safari Rally. De ruimte was een beperking, maar is dat inmiddels niet meer. Maarten voelde zich een dienstverlener, bouwde de twee andere afdelingen uit en is doorgegroeid. Er nu weer plek voor preparatie, en die tak kan een stapje verder. Enerzijds specialisatie naar de meer geavanceerde (historische) racers, zoals de voorbeelden Spice SE92C, Porsche 962 en Alfa Tipo 33 (van een Amerikaanse eigenaar die alle mooie circuits die hij vroeger met zijn vader bezocht, wil aandoen) die ik in de garage zag staan, en anderzijds naar meer bereikbare racers, van Alfa Romeo Giulietta Sprint tot Mitsubishi Evo en DTCC Carisma. Maarten: “Men denkt vaak: ‘Tachyon, dat is voor mijn auto te hoog gegrepen’, maar dat is natuurlijk niet zo. In feite doen wij wat in ons land handenvol werkplaatsen ook doen. We doen niets ingewikkelds, we weten gewoon hoe het moet.”

Er worden steeds hogere eisen gesteld he?
“Het faciliteren van andermans hobby is leuk als je de variatie kan aanbieden. Maar het is ook nooit goed genoeg. Ik kan niet zeggen ‘zo, je auto is goed dus nu kun je winnen’. Want: als je wint ligt dat aan de coureur, en als je verliest ligt dat aan het bedrijf. Om kwaliteit te kunnen waarborgen moet je redelijk op je tenen lopen. Klassiek blijft kwetsbaar en er zijn een hoop regels. Je zag net Jochem met een big smile richting testdag op Zolder gaan. Die gaat door naar Classic Le Mans. Kijk, hij begrijpt dat het altijd stuk kan gaan en dat gebeurde dus ook de afgelopen drie races. Er zijn ook mensen die daar niet aan willen en dat zijn niet onze klanten. Als jij betrouwbaar wilt rijden, kan ik geen auto op de limiet bouwen. Neem dan wel voor lief dat je niet vooraan rijdt. En dat het desondanks alle marges toch nog stuk kan gaan.”

Wie zijn die klanten?
Dat zijn mensen die de techniek begrijpen en weten wat er allemaal mis kan gaan. Ze vinden het juist bijzonder dat er niets stuk gaat. En zo is het ook! Het is de taak van Donald om een groep klanten, en dat hoeven er helemaal niet zo veel te zijn, tevreden te houden die loyaal zijn aan Tachyon. Onze zichtbaarheid is dat we jaarlijks twintig keer op het circuit zijn. De prestaties van onze klanten zijn in de kringen die daar aanwezig zijn, of de motorsport in woord en pixel volgen, goed zichtbaar. Het is onze beste reclame. De boodschap is ‘we gaan altijd door’. Een nacht doorsleutelen, even op en neer om een versnellingsbak te halen, openheid over alles en naar iedereen, communicatie.”
Donald geeft recente voorbeelden. Tachyon loop ‘the extra mile’ en ik weet van mijn circuitbezoeken dat met name de Engelse teams, die ik beter ken dan de vaderlandse, met grote ogen keken en met bewondering spraken van de inzet en het doorzettingsvermogen. En de behaalde prestaties, want die waren voor vriend en vijand geen verrassing.

Nu je de B-to-B goed en zelfs internationaal op de rit hebt, wil je er weer een stukje particuliere markt bij?
“Ja, we hebben er de ruimte voor en we zijn klaar voor nog zo’n Marcos en nog zo’n Groep C-auto. Autosport in de volle breedte. Dus niet alleen NK HTGT of alleen rally. Tachyon is een volwassen bedrijf en we kunnen alle varianten aan. Niet alleen qua techniek en logistiek. Het zijn per klasse ook heel andere mensen. Totaal ander volk. Wij waren specialisten en we zijn gaan verkennen en nu zijn we generalisten met een keur aan specialisatie. Het is echt een bewuste keuze om op die voet door te gaan. Terwijl we onze benaderbaarheid koesteren. Het café is er voor iedereen; clubs, gasten, zakenrelaties. Dat zal in Eemnes ook weer de basis zijn. Als je een uitlaat voor je Bertone Alfa nodig hebt, ben je van harte welkom. Dat is nog niet voor iedereen die de naam Tachyon hoort vanzelfsprekend.”

Het moet gewoon gebeuren
Er volgen schitterende verhalen over ter plekke georganiseerde proefritten in geweldig geprepareerde raceauto’s die de harten van mensen veroveren, ontmoetingen tussen gelijkgestemden die elkaar eindelijk vonden en gebeurtenissen op en op weg naar de internationale podia. Of: hoe een hobby kan uitgroeien naar een hartstochtelijke reis waar mensen elkaar ontmoeten en de trots en vreugde die daarbij hoort, maar waar mij nuchtere Hollanders vaak zo slecht raad mee weten. Die sfeer, die omgeving, die professionaliteit en die vriendenkring tref je aan bij Maarten in Soest.
Eigenlijk is Tachyon net als de Evo: je kan altijd nog sneller en beter rijden, zolang je je ogen maar op je doel houdt en daar naartoe stuurt. Na de zomer komen we terug en nemen een kijkje op de eerste verdieping bij Engineering. Ik verklap alvast: een schatkamer. -1900w

KADER - Maarten in het kort
Zoon van een garagehouder en Alfa Romeo-dealer > HTS Autotechniek, specialisatie ‘engine testing’ > Cavallino Engineering, van Peter van Erp (Ferrari F40, Marcos Mantis, Porsche 993 Turbo, Mitsubishi Carisma voor het Nederlands Toerwagenkampioenschap, import van nieuwe EVO 6 RSII in samenwerking met de Mitsubishi importeur) > Spyker > Tachyon Motorsport en Engineering, samenwerking met Mitsubishi Heavy Industries Almere, ontwikkeling, levering en engineering turbotechniek aan diverse internationale topproducenten (ook maritiem), preparatie voor historische en moderne racerij > Hydrotest, uitvoering (maatwerk) van bestaande aggregaten om te voldoen aan de eisen van verzekeraars en milieu- en veiligheidseisen.